Gedurende ons onlangse Waardeweek het een waarde oral op die skoolterrein sigbaar geword — nie net op plakkate of aankondigings nie, maar in die klein oomblikke wat maklik misgekyk word. Respek het hierdie week ’n gesig, ’n stem en ’n aksie geword.

Dit was hoorbaar in hoe leerders mekaar groet, selfs op besige oggende. Dit was sigbaar in klaskamers waar daar geluister is voordat daar gepraat is, en op sportvelde waar spanmaats mekaar aanmoedig — selfs wanneer dinge nie volgens plan verloop nie. Selfs verskille in opinies is met groter begrip hanteer.

Wat hierdie Waardeweek besonders gemaak het, is dat respek nie net as ’n reël gesien is nie, maar as ’n keuse. ’n Keuse om ander raak te sien. ’n Keuse om empatie bo oordeel te kies. ’n Keuse om te onthou dat elke persoon op ons skoolterrein sy of haar eie storie dra.

Respek beteken nie altyd groot gebare nie. Soms is dit so eenvoudig soos om dankie te sê, iemand uit te nooi wat alleen sit, of geduldig te wees wanneer dinge moeilik raak.

Mag die gees van hierdie Waardeweek nie net ’n week lank duur nie, maar deel word van wie ons as skool is — elke dag.